Man Nadanestam - Mohsen Chavoshi

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

شمع را باید از این خانه به دربردن و کشتن

تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

ز کمال ناتوانی به لب آمدست جانم

به طبیب من که گوید که چه زار و ناتوانم

به گمان این فکندم تن ناتوان به کویت

که سگ تو بر سر آید به امید استخوانم

I did not know from the beginning that you are ruthless and unfaithful

Do not make a vow to close it

Friends, blame me for giving you my heart

I must first tell you why it is so good

Desert day and hearing and atmospheric lips and watching

In every city, there is no heart that is no longer barbaric

I told you to come and tell me your sorrow

What can I say to make the sadness go away because you come

What you said, do not follow the good times

Where are we in this sea of ​​thought?

Candles must be smashed from this house to kill

Do not tell your neighbor that you are at home

Love and dervishes and pointing fingers and blame

All easy not to bear the burden of separation

I came to my lips with complete impotence, my dear

To my doctor who tells me what I am crying and helpless

I thought this was a helpless body to Kuwait

When your dog comes, I hope my bones