Baldur - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Minningin svíður, ég man þetta vel,

missinn sem skóp hjá mér reiðina.

Skaðræðislýður sem skreið yfir mel,

skarinn minn fríður var dreginn um Hel.

Óðni, sem bíður, nú ætt mína fel.

Víst var ég kvalinn og visinn og sljór,

vitstola hljóp upp á heiðina.

Hálf- var ég galinn er hefnda ég sór.

Horfði á dalinn minn, kvaddi og fór,

lamaður, kalinn en leiddur af Þór.

Há var heiðin,

hungur og myrkur,

en áfram arkaði.

Löng var leiðin,

lítill minn styrkur,

er spor mín markaði.

Skepnan skorin.

Skaðræðisópin,

þá Hel loks hörfaði.

Víst á vorin

veinin og hrópin

berast frá vörðu við Baldurs haug.

Aldrei mun skilja þann skaða sem hlaust,

skelfingarópin og neyðina.

Níðings- með vilja þú bein þeirra braust,

börnin mín ylja mér ekki í haust.

Sorgir vil hylja, á Tý legg mitt traust.

Ásgarður teymdi mig aftur til þín,

örmagna glóp lýsti leiðina.

Varginn mig dreymdi, þá válegu sýn

vandlega geymdi hvar sól aldrei skín.

Lævísin streymdi frá Loka til mín.

Brennheitt blóðið

bunaði niður,

er Vör oss vitjaði.

Hávært hljóðið,

hryglur og kliður

er búkinn brytjaði.

Líkin lengi

lágu við steininn.

Þá goðin grófu oss,

dána drengi,

dysjuðu beinin.

Og ég þekktist þrekið

þegar ég hélt af stað.

Við hef ég tryggðum tekið,

traustur ég ríð í hlað.

Þú komst særður og sár,

sundrað var allt þrekið.

Undir heiðninnar hönd

hefur fundið stað.

Hamar Þórs og hans þrár

Þrymur gat ei tekið.

Þessi blóðslegnu bönd

bera skalt í hlað.

Víkingur á vorkvöldi

vaskur kallar Óðin.

Hallar- opnast hliðin þá,

herma þetta ljóðin.

Baldur heitir bóndinn

sem bundinn er í ljóðin.

Loks er liðinn

löstur úr minni,

nú birtast brautirnar.

Finn ég friðinn

frelsa mitt sinni.

Nú þagna þrautirnar.

Sláttur slaknar,

Sleipnir mig vekur.

Mér heilsar Heimdallur.

Valhöll vaknar,

við mér hún tekur

og Goðheimur gjörvallur.

Hlaupum móti hetjum með skjöldinn,

halir rísa aftur á kvöldin.

Bölsýnin, ef berst hún um völdin,

burtu skal flæmd.

Höldum því að Heiðrúnarveigum,

hornin fyllum, lyftum og teygum.

Sæhrímni til átu við eigum,

engin trog tæmd.

Velkominn vertu.

Velkominn víkingur.

Velkominn víga valdur.

Velkominn vin.

Hetja hefur beinin sín borið,

Baldur horfir þó út í vorið.

Látlaust fas og létt er hans sporið.

Lést hann með sæmd.

The memory burns, I remember it well,

the loss that made me angry.

Creeping people who crawl over the flour,

my beautiful beauty was dragged around Hell.

Odin, who is waiting, now my family hides.

Surely I was tormented and weary and dull,

mad ran up the hill.

I was half mad when I swore revenge.

Looked at my valley, said goodbye and left,

paralyzed, bald but led by Thor.

High was the heath,

hunger and darkness,

but continued arcade.

The road was long,

my little strength,

is my market footprint.

The creature is cut.

The insult,

then Hell finally retreated.

Surely in the spring

the vein and the shouts

received from the guard at Baldur's mound.

Will never understand the damage done,

the cries of terror and distress.

Abuse- with will you their bone broke,

my children do not warm me this fall.

Sorrows want to cover, Tý puts my trust.

Ásgarður took me back to you,

exhausted glare illuminated the way.

The wolf dreamed of me, then a beautiful sight

carefully stored where the sun never shines.

The cunning flowed from Loki to me.

The scorching hot blood

bundled down,

when Vör visited us.

Loud sound,

spines and scabs

the body was broken.

The corpse for a long time

lay by the stone.

Then the gods buried us,

dead boys,

dyed bones.

And I knew the endurance

when I set off.

We have taken it for granted,

confident I ride in the barn.

You were wounded and wounded,

disintegrated all endurance.

Under the pagan hand

has found a place.

Thor's hammer and his desires

Þrymur could not take.

These bloodied bands

carry in a load.

Viking on spring evening

sink calls Odin.

Hall- the gates open then,

imitate these poems.

Baldur is the name of the farmer

which is bound in the poems.

Finally it's over

vice of memory,

now the lanes appear.

I feel the peace

save my time.

Now the puzzles are silent.

Mowing relaxes,

Sleipnir wakes me up.

Heimdallur greets me.

Valhöll wakes up,

with me she takes

and Goðheimur gjörvallur.

Let's run against the heroes with the shield,

tails rise again at night.

The pessimism, if it comes to power,

away should be flushed.

Let's keep to Heiðrúnarveig,

the corners are filled, lifted and stretched.

Sea urchin we ate,

no trough emptied.

Welcome.

Welcome Viking.

Welcome slaying power.

Welcome friend.

The hero has carried his bones,

Baldur, however, is looking forward to spring.

His footsteps are plain and light.

He died with honor.