Tatku - Marcelina

Myślała został już

Tylko na fotografii

Z twarzą bez

Oddechu

Myślała z każdym dniem

Są coraz dalej od siebie

A on wciąż tak

Blisko był

I choć kroplą krwi

Krążącą w niej

Niewidzialnym pyłem

Na ramionach jej

Nieobecny już

A najbliżej był

Zapachu łapie cień

W jego ubraniach

Zanurza dłoń

W szuflady dnie

Myślała został już

W tych martwych przedmiotach

A on wciąż tak

Blisko

I choć kroplą krwi

Krążącą w niej

Niewidzialnym pyłem

Na ramionach jej

Nieobecny już

A najbliżej był

Że zapomni jego twarzy

Tego bała się

Że już tylko we śnie może

Porozmawiać z nim

Że nadzieja wciąż ją kłamie

Że znów spotka go

Że go nie ma i nie będzie już

Nie chce wiedzieć, lecz

Choć kroplą krwi

Krążącą w niej

Niewidzialnym pyłem

Tu, na ramionach jej

I blisko choć daleko jest

I tak bardzo chciała wierzyć, że

Nie, nie zostawił jej

Może odszedł lecz

Pozostał w niej

She thought it was already

Only in the photo

With a face without

breath

She thought with each day

They are getting further apart

And he still does

He was close

And at least with a drop of blood

circulating in her

Invisible dust

On her shoulders

Absent now

And the closest was

The shadow catches the scent

In his clothes

He dips his hand

In the bottom of the drawer

She thought it was already

In these inanimate objects

And he still does

Close

And at least with a drop of blood

circulating in her

Invisible dust

On her shoulders

Absent now

And the closest was

That she would forget his face

That's what she was afraid of

That only in a dream he can

Talk to him

That hope still lies to her

That she would meet him again

That he's not there and won't be anymore

He doesn't want to know, but

Even with a drop of blood

circulating in her

Invisible dust

Here, on her shoulders

And it's close though far away

And she so wanted to believe that

No, he didn't leave her

Maybe he left though

He stayed in it