Kaçak - Cem Adrian

Her aşığın kalbindeki ışıkları

Yanar yanar söner yanar yanar söner

Bu şehrin tüm terkedilmiş sokakları

Geçe geçe biter, geçer geçer biter

Bak bugün de akşam oldu

pencerende hüzün

vazolarda çiçeklerin

aynı solmuş yüzün

Yazdıkların çizdiklerin

Hep bir eksik sözün

Den daha büyük o

Daha gerçek hüzün

Gidiyor, kendi yollarında herkes anlamış

Bitiyor, kendi yalnızlığında kendi kaybolup yine

Geçiyor, sanki ömrü bir rüya, kan ter uyanmış

Yaşıyor, kendi yazgısından kaçak

Islak yakamazlar düşleri

Sabırla zorluk asla azalmasa da küsmedim

Bataklığa doğru sürmedim

Yolum için yüklediğim aklımdaki tüm yüzler şimdi Güvenimle yüzleşsin

Ziyan edilmez değer zengini irfan

Sanrı dolu bir gam hatıralarda zindan

İki taş arasından hayata tutunan fidan

Yazıma rüzgâr beklerken kışın ayazda kalmış vicdan

Uslan, yanılabiliyor her insan

Gözlerimi özledim mi inan kalmadı sayende görmediği

Ben bu kalbi sana paramparça vermedim

Yeşermeden solmaz yaprak bahar olmasa da mevsim

Renkli kişiliğim siyah beyaz bakanlara

Fazlasıyla banal ama armağandır kalanlara

Sonu mutsuz kahramansız vasat bir masal

Bitiyor yitiyorken yalnız ve kendi yazgısından kaçak

Bitiyor, kendi yollarında herkes anlamış

Bitiyor, kendi yalnızlığına kendi kaybolup yine

Geçiyor, sanki ömrü bir rüya, kan ter uyanmış

Yaşıyor, kendi yazgısından kaçak (x2)

Kendi yazgısından kaçak

Kendi yazgısından kaçak