Sanktuarium - PIH

Sanktuarium — to co w życiu ma znaczenie

Sanktuarium — ja, moje sumienie

Opowieść oparta na faktach

Cień pada, słowa jak łzy, pełna karafka

Przeznaczenie wybrało — mam nawijać

Zagubiony w tych wszystkich delfickich maksymach

Idę jak stoik przez martwych drzew sad

Na Mount Blanc popijając koktajl z kruszonego szkła

Od tylu lat w poszukiwaniu mniejszego zła

W oczach zmian kac, blask, życia kwarc

Łapię się ścian, żeby nie upaść, nie zasnąć

Czarnych rzeka myśli wije mi się pod czaszką

Strateg, mistrz, Bóg w ludzkim ciele

Doskonały umysł, majstersztyk intelekt

Taktyk ułożony, bezbłędny plan

Szachownica, starcie figur, master mind

To prawda, głębia, ład, symetria

Ciemna strona wyłączona

Bez złych emocji, negatywu, żołądka żółci

Leczę się, wychodzę z nałogu destrukcji

Głowę kładę na jej łonie, nie odda tego tusz

Dziś nie cierpię na insomnię, na brak snu

Komunia dusz

Mogę umrzeć na deskach tej sceny, u jej stóp

Będę miał spokojną twarz, gdy opadnie kurz

Tych kilka słów, cały mój świat to ból

Po wyburzonych ścianach zostanie tylko gruz

Gdy chce do światła, nadziei, szczypty wiary

Ta cała nienawiść nasza miłość karmi

Wpędzałem się w choroby na własne życzenie

Mam dla kogo, wierzę że to zmienię

We dwoje w jedynym możliwym dla nas kierunku

Mimo wszystkich moich słabych punktów

Wiem co ludzkie, wiem co boskie

Porzuciłem tamto życie bezpowrotnie

Bez ciężaru awantur, alarmów niefartu

Nadstawiania karku, lecących odłamków

Sanktuarium…

Jak złodziej się wkradł mój dysfunkcjonalny świat

Ty zawsze przytulona do mnie jak wiatr

Czułem się zezłomowany i niestety

Nie miałem odwagi zobaczyć tych kilku rzeczy

Gdziekolwiek jesteś, wiem, że czujesz tak jak ja

Beznadziejne problemy oplatają nasz mały świat

Ostatni raz stałem tam, patrzyłem w okno

Znany mi pejzaż - widok na samotność

O sensie życia monolog, jak palec sam

Próbujesz łapać krew uciekającą z ran

I rozmazany tusz do rzęs, oczy pełne łez

Później twarzą w twarz, na zgodę seks

Gdzieś głęboko we mnie ciężka choroba

Zabijałem szczęście by je reanimować

Oczyścić ciało z toksyn dzisiaj muszę

Sanctuary  - what is important in life

Sanctuary  - me, my conscience

A story based on facts

A shadow falls, words like tears, a full decanter

Destiny has chosen - I have to talk

Lost in all these Delphic maxims

I walk like a stoic through the dead trees of the orchard

On Mount Blanc, sipping a cocktail made of crushed glass

For so many years in search of the lesser evil

In the eyes of changes, hangover, glow, quartz of life

I cling to the walls so as not to fall, not to fall asleep

The river of black thoughts meanders under my skull

Strategist, master, God in a human body

Perfect mind, masterpiece intellect

A well-rounded tactic, a flawless plan

Chessboard, clash of pieces, master mind

That's true, depth, order, symmetry

Dark side disabled

Without bad emotions, negative, bile stomach

I am undergoing treatment, I am recovering from the addiction of destruction

I put my head on her lap, the carcasses won't give it back

Today I do not suffer from insomnia, from lack of sleep

communion of souls

I can die on the boards of this stage, at its feet

I'll have a calm face when the dust settles

These few words, my whole world is pain

Only rubble will remain after the demolished walls

When he wants light, hope, a pinch of faith

All this hatred feeds our love

I was making myself ill at my own request

I have someone for whom, I believe that I will change it

The two of us in the only possible direction for us

Despite all my weaknesses

I know what is human, I know what is divine

I left that life forever

Without the burden of rows, alarms of bad luck

Sticking your neck out, flying shrapnel

Sanctuary…

How a thief crept into my dysfunctional world

You always cuddled up to me like the wind

I felt scrapped and unfortunately

I didn't dare to see these few things

Wherever you are, I know you feel the way I do

Hopeless problems entangle our little world

The last time I stood there, I looked at the window

A landscape I know - a view of loneliness

A monologue about the meaning of life, like a finger alone

You try to catch the blood that escapes from the wounds

And smudged mascara, eyes full of tears

Later, face-to-face, consensual sex

Somewhere deep inside me a serious illness

I killed happiness to resuscitate it

I need to cleanse my body of toxins today