Pavane - Mohsen Namjoo

من لولیتایی می شناختم

نقاش ِ طبیعت ِ بی جان

خسبیده در پَر ِ قو

تهران

و احمد

دیپلمه ریاضی و ناراضی

راننده تاکسی ِ زردمبو

مشهد

هر دو

مربوط به زمانه ای

که ناگاه همه چیز

از دست رفت

از هر سو

ایران

احمد گفت:

آی لولیتا!

منم سوار خسته ِ سرنوشت

که آرمان نسلم تباه شد

و لولیتا عاشق آن تباه شد

عاشق شده بر احمد ِ تباه شده بر اسبش

درازکِش

25 سال گذشت

من لولیتایی می شناسم

که نمی دانم از او هیچ جز سر ِ مویی

تهران

و خویش

دیپلمه ریاضی و ناراضی

نه گواهینامه ای

نه اسبی نه یابویی

هیچ کجای ایران

هالوژن ِ عظیم ِ امید

که اینک در من می زند سو سو

نه آنقدرم ابله

نه آنقدر دروغگو

که بگویم سوار ِ خسته ِ سرنوشت

اینچنین پُر رو

نه نسلم آرمانی دارد اصلا

که از دست رود

نه پولی که بگریزم

نه کونی که هَم کِشم

یا خود را ُکشم

پس هیچ لولیتایی مرا در خویشنخواهد پذیرفت

حتی در ریسایکِلبینش

بُگذارم و بُگذرم

غمگنانه و شاد

ما تحت گشاد و دل آزرده

I knew Lolita

Painter of inanimate nature

Stuck in the feather of a swan

Tehran

And Ahmad

Mathematical and dissatisfied diploma

Yellow-collar taxi driver

Mashhad

both

Corresponding to a time

That suddenly everything

missed

From everywhere

ایران

Ahmed said:

Oh Lolita!

I am also riding the tired of fate

That Arman Naslam was ruined

And Lolita fell in love with it

In love with Ahmed, ruined on his horse

درازکِش

25 years have passed

I know Lolita

I do not know of him except a hair

Tehran

And himself

Mathematical and dissatisfied diploma

Not a certificate

Neither a horse nor a horse

Nowhere in Iran

The great halogen of hope

Which now beats in me

Not so stupid

Not so lying

To say the tired rider of fate

It is so full

No generation has an ideal at all

That is lost

Not money to run away

I do not know

Or kill myself

So no Lolita will accept me in his family

Even in his recycling

Let me go and let me go

Sad and happy

We are under open and heartbroken