Jaargetijden - Liesbeth List

Het is winter, de sneeuw valt naar beneden

Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras

Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden

Haar liefste lief, de ster van David op z’n jas

En ze weet wel dat er niemand luistert

Maar toch fluistert zij zacht zijn naam

Ooit zal ze hem weer zien

Morgen misschien

't Is lente, nieuwe blaad’ren aan de bomen

Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad

Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen

Gierende remmen, stampende laarzen in de straat

En ze weet wel dat er niemand luistert

Maar haar hoop is nooit echt weggegaan

Ooit zal ze hem weer zien

Morgen misschien

Het is zomer, de zon schijnt door de ramen

Een mooi terras, grote drukte op 't plein

Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen

Gelaten wachtend op die volgepakte trein

En ze weet wel dat er niemand luistert

Zoveel jaren zijn voorbij gegaan

Toch zal ze hem ooit weer zien

Morgen misschien

Het is herfst, buiten kom je niemand tegen

De storm huilt en de wind heeft vrij spel

En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen

Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel

En ze weet wel dat er niemand luistert

Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam

Ooit zal ze hem weer zien

Morgen misschien

Morgen misschien

't Wordt weer winter

It is winter, the snow is falling

A man, a child, a sleigh, the white frozen grass

She looks outside and stares into the past

Her dearest love, the Star of David on his coat

And she knows no one is listening

But still she whispers his name softly

Someday she will see him again

Perhaps tomorrow

It's spring, new leaves on the trees

Children playing, shouting, laughing, mischief

But in her heart she feels the fear, they keep coming

Screeching brakes, stamping boots in the street

And she knows no one is listening

But her hope never really left

Someday she will see him again

Perhaps tomorrow

It is summer, the sun is shining through the windows

A nice terrace, big crowds on the square

But she only sees those forgotten names

Waiting for that packed train

And she knows no one is listening

So many years have passed

Yet she will see him again one day

Perhaps tomorrow

It is autumn, you won't meet anyone outside

The storm howls and the wind has free rein

And she is back in that camp, in cold and rain

Again she says goodbye, at the gates of hell

And she knows no one is listening

She writes his name on the steamed up window

Someday she will see him again

Perhaps tomorrow

Perhaps tomorrow

It's going to be winter again