Even Eeuwig - Liesbeth List

Ik weet dat ik een stofje ben dat meewaait met de winden

Nog kleiner dan een druppel water in de oceaan

Maar mijn handen zoeken door totdat ze houvast zullen vinden

En mijn voeten voelen naar een plek waar ik kan blijven staan

Ik weet niet wie mijn dagen telt, maar alles hier is vluchtig

De eindigheid regeert met harde handen mijn bestaan

En toch wil ik niet verdrinken in een eindeloze ruimte

Ik weiger in een zee van tijd onderuit te gaan

Oh, ik weet dat het voorbij is voordat ik knipper met mijn ogen

Maar ik kan toch niet geboren zijn om zinloos te vergaan

Ook al ben ik dan een bron die op den duur weer op zal drogen

Ik wil met beide benen midden in het leven staan

Het zonlicht kruipt voorzichtig door een kier in de gordijnen

Je doet je ogen open en kijkt me lachend aan

En ik voel me even eeuwig, want de liefde ligt hier bij me

En ik kijk met open ogen naar de zin van mijn bestaan

I know that I am a speck of dust that blows with the winds

Even smaller than a drop of water in the ocean

But my hands keep searching until they find hold

And my feet feel for a place where I can stand

I do not know who counts my days, but everything here is fleeting

The finitude rules my existence with hard hands

And yet I don't want to drown in an endless space

I refuse to sink in a sea of ​​time

Oh, I know it's over before I blink

But I cannot have been born to perish senseless

Even if I am a spring that will eventually dry up again

I want to stand with both feet in the middle of life

The sunlight carefully creeps through a crack in the curtains

You open your eyes and look at me with a smile

And I feel eternal for a while, because love is here with me

And I look with open eyes at the meaning of my existence