Intro - hodak, 2K

Tak często pisze w pociągu że myśle że to moja kolej jest w końcu\nTy w kolejce postój\nNiebieskie fotele wymienię na nową siódemę i przejadę się po Kluczborku\nNie wrócę do domu z pustymi rękoma, nie wrócę do domu z pustymi rękoma\nCzasu nie kupisz, nawet jak zdobi Cię rolex Daytona\nCzasu nie cofnę, nie chce nie muszę niczego żałować\nTo moje miejsce, robię co mi się podoba\nGonię marzenia jak towar\nJa to ta sama osoba, Hodak z Ligonia\nJak odejdę dopiero mnie wtedy pokochasz\nNic nigdy nie robię na siłę, nigdy nie robię na pokaz\nPo nocach układam te słowa\nW czasach gdy straciły wartość, dla mnie są na wagę złota\nW czasach gdy straciły wartość, dla mnie są na wagę złota\nZanim piach mnie pochłonie zostawię tu więcej niż tylko nagrobek\nCzuje tą presję, jakby mój koniec już czyhał za rogiem\nWięc lepiej śpiesz się, kochać mnie, popatrz jak biegnę po swoje\nPopatrz jak biegnę po swoje, popatrz jak biegnę po swoje\nZanim piach mnie pochłonie zostawię tu więcej niż tylko nagrobek\nCzuje tą presję, jakby mój koniec już czyhał za rogiem\nWięc lepiej śpiesz się, kochać mnie, popatrz jak biegnę po swoje\nPopatrz jak biegnę po swoje, popatrz jak biegnę po swoje\nI have no motherfuckin' fear\nI have no fear\nI have only ambition and I want mine\nAnd I would do anything to protect and feed my family