Telefon - Diox, The Returners

Znowu zachodzi słońce, jestem w jednym z miast

Stoję na peronie dworca, który mierzy czas

Wiem, że jesteś sama, tak jak ja jestem sam

Trzymam w ręku telefon, numer doskonale znam

Numer sprzed lat, numer, który wiele słyszał

Obietnice bez pokrycia, które pękły jak klisza

Przed oczami mam obrazy, których nikt nie widział

Ale wszystko to proch, gdy na ziemię spada kryształ

Myślę by zadzwonić, wciskam pierwszą z cyfr

Kilka lat życia mija, nim wybiorę drugą z nich

Wszystko się przewija, mija jak sekundowy film

Mija czas, mijam ja, życie mija w kilka chwil

Widzę Twoją twarz w obrazach naszej przeszłości

Twoje oczy, gdy mówiłem szczerze o miłości

Twoje oczy, gdy układaliśmy wspólnie plany

Te, w których nie było nienawiści i zdrady

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Tamte dni to przeszłość, dziś to wszystko wraca.

Zanim wybiorę trzecią z cyfr w telefonie

Wchodzę w kolejną dobę, puste serce jak peron

Wypełniam je nadzieją, że kiedyś Ci opowiem

I wybaczysz mi wszystko, między prawdą a betonem

Każdy mój wers był dedykowany Tobie

W jej oczach widzę błysk, dziś sam nie wiem co niosę

Upadki tak niskie, że nie dostrzegę okiem ich

Patrząc na ziemię, ze wstydu spuszczając głowę i

Kolejne dwie wybieram ruchem z pamięci

Cztery pięć sześć pięć cztery, świat się kręci

Wiem ile nadziei zbudowałem przez lata

Wiem ile zrujnowałem, widzę, że świat zawraca

Wiem ile trosk, łez, bólu wiele niosłem

Zapiszę to na wosk (?) to Ty tworzysz historię

Zanim wybiorę ostatnie dwie i zadzwonię

Numer jeden, podpowiada książka w telefonie

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Tamte dni to przeszłość, dziś to wszystko wraca.

Dzwoniłem wiele razy, nie raz z problemami

Twój głos dodawał mi zawsze nadziei i wiary

Nadziei w lepsze jutro, wiary, że damy radę

Z lojalnym składem tylko Ty dałaś radę

Ja nie koniecznie jak spinacz o siódmej rano

Jestem z tych co późno zasypiają, późno wstają

Ten kac jest moralny, ten stan jest fatalny

Ten plan, który miałem nie staje się triumfalny

Przedostatnia cyfra, ja czuję się ostatni

Gdy wybieram ostatnią, to tonę na dnie jak statki

Strach na pokładzie, gdzie jestem kapitanem

Ja wziąłbym Cię za rękę i chętnie poszedł dalej

Nie mam odwagi pytać czy mi wybaczysz

Nie mam odwagi, mam tylko strach w oczach

Nie mam odwagi pytać czy mi wybaczysz

Chcę Ci powiedzieć, że zawsze będę Cię kochał

Tak wiele mam Ci dziś do powiedzenia

Wiem, tamten czas minął bezpowrotnie

Tak być musiało, Ty najlepiej sama wiesz

Dziś to wszystko wraca.

Przepraszam.

The sun is going down again, I'm in one of the cities

I am standing on the platform of the station which measures the time

I know you are alone as I am alone

I hold the phone in my hand, I know the number perfectly

A number from years ago, a number he heard a lot

Uncoated promises that snapped like a cliché

Before my eyes I have pictures that no one has seen

But it's all dust when the crystal falls to the ground

I think to call, hit the first digit

Several years of my life pass before I choose the second one

Everything scrolls like a second movie

Time passes, I pass, life passes in a few moments

I see your face in the pictures of our past

Your eyes when I spoke honestly about love

Your eyes as we made plans together

The ones where there was no hatred and betrayal

I have so much to tell you today

I know that time has passed forever

It had to be so, you know best yourself

Those days are past, today it all comes back.

Before I choose the third digit on my phone

I go the next day, empty heart like a platform

I fill them with the hope that I'll tell you one day

And you'll forgive me for everything between truth and concrete

Each of my lines was dedicated to You

I see a flash in her eyes, today I don't know what I'm carrying

Falls so low I can't see them

Looking down at the ground, lowering my head in shame and

I choose the next two with a movement from memory

Four five six five four, the world turns

I know how much hope I have built over the years

I know how much I have ruined, I can see the world turning back

I know how many worries, tears and pain I have been carrying

I'll put it on wax (?) You make the story

Before I choose the last two and make a call

Number one, the phone book says

I have so much to tell you today

I know that time has passed forever

It had to be so, you know best yourself

Those days are past, today it all comes back.

I called many times, not once with problems

Your voice has always given me hope and faith

Hope for a better tomorrow, faith that we can make it

Only you made it with a loyal squad

I don't necessarily like the paperclip at seven in the morning

I am one of those who fall asleep late, get up late

This hangover is moral, this state is terrible

This plan I had is not becoming triumphant

Penultimate number, I feel the last

When I choose the last one, I sink to the bottom like ships

Fear on board where I am the captain

I would take you by the hand and would gladly go on

I don't dare to ask if you will forgive me

I don't dare, I just have fear in my eyes

I don't dare to ask if you will forgive me

I want to tell you that I will always love you

I have so much to tell you today

I know that time has passed forever

It had to be so, you know best yourself

Today it all comes back.

Sorry.