Атлантыда -

Вокны маўклівых і высокіх дамоў

глядзяць у вечар надышоўшай вясны.

А ў небе ззяюць тысячы зор, якую сотню гадоў

ужо свецяць, вартуючы нашыя сны.

Назіраюць і сочаць за нашай зямлёй,

глядзяць з увагай на нас з табой.

Скажыце мне, зоры, ці вы бачылі мой край

у старажытныя былыя часы,

князя старога, што свайму сыну казаў: «Ты Раздіму не забывай,

помні: за яе лёс адказваеш ты».

Шмат вырасла дрэваў за гэты час,

цяпер за Радзіму адказвае кожны з нас.

Мы не ідзем у новы дзень, на сонца свет,

спяшаемся схавацца ў едкі дым ад цыгарэт,

запіць сумленне кубкам чорнага віна.

Атлантыда кліча нас (чакае нас), а нас няма.

Windows of silent and tall houses

looking at the evening of the coming spring.

And in the sky, thousands of stars shine for a hundred years

are already shining, guarding our dreams.

Watching and watching over our land,

they look at you and me with attention.

Tell me, stars, have you seen my land

in ancient times

of the old prince, who used to say to his son: "Don't forget Razdim,

remember: you are responsible for her fate."

Many trees have grown during this time,

now each of us is responsible for the Motherland.

We do not go to a new day, to a new world,

rush to hide in the acrid cigarette smoke,

wash your conscience with a cup of red wine.

Atlantis is calling us (waiting for us) and we are not there.