Sarab - Sina Sarlak

من از کویر میخواستم، مواظبِ گل باشه

بارون شه تا یه ذره، رنگ و روی گل وا شه

گلو دادم به عشقِ، بهار و بویِ بارون

پژمرده شد چون اینجا، تموم نشد تابستون

آفتابِ تیز و بی رحم، خندید به مهربونیش

دویید و هی سراب بود، تموم شد جوونیش

این خاکِ بی محبت، نذاشت ریشه بگیره

کویر با گل دشمن بود، یه کاری کرد بمیره

پَر پَر شد از تنهایی، کسی دلتنگش نشد

جز بی کسی هیچکسی، همراه دردش نشد

شکستنش ساده بود، راحت با یه اشاره

آرزویِ گل این بود، یه کم بارون بباره

آفتابِ تیز و بی رحم، خندید به مهربونیش

دویید و هی سراب بود، تموم شد جوونیش

این خاکِ بی محبت، نذاشت ریشه بگیره

کویر با گل دشمن بود، یه کاری کرد بمیره

I asked the desert to watch out for flowers

It rains until a particle, color and falls on the flower

I choked on love, spring and the smell of rain

It withered because here, summer is not over

The sharp and ruthless sun laughed at his kindness

He ran and it was a mirage, his youth was over

Do not let this unkind soil take root

Kavir was the enemy with flowers, he did something to die

Filled with loneliness, no one missed him

No one was in pain except without anyone

It was easy to break, easy with a hint

The flower wished it would rain a little

The sharp and ruthless sun laughed at his kindness

He ran and it was a mirage, his youth was over

Do not let this unkind soil take root

Kavir was the enemy with flowers, he did something to die