Aman - Shahin Najafi

به گودِ چشم سیاهش، به خونِ توی نگاهش

به آن دو ماهیِ قرمز میان عمق دو چاهش

نگاه کردم و گریه امان نداد بمانم

به او که معنیِ دوری‌ست، که انتهای صبوری‌ست

به خنده‌ هاش که زوری‌ست

نگاه کردم و گریه امان نداد بمانم

امان از آن شب وحشت، امان از این همه دوری

از این تنفسِ در مرگ، عذابِ زنده به گوری

به هیچ راه پس و پیش، به دردِ بیشتر از پیش

به آن دو چشم دهاتیش

نگاه کردم و گریه امان نداد بمانم

به ساق و سایش ارّه، به جیغ او تهِ درّه

به مرگ ذرّه به ذرّه

نگاه کردم و گریه امان نداد بمانم

به روی و موی سپیدش، به اشک و تاری دیدش

به کورسوی امیدش

نگاه کردم و گریه امان نداد بمانم

امان از آن شب وحشت، امان از این همه دوری

از این تنفسِ در مرگ، عذابِ زنده به گوری

به هیچ راه پس و پیش، به دردِ بیشتر از پیش

به آن دو چشم دهاتیش

نگاه کردم و گریه امان نداد بمانم

In the depths of his black eyes, in the blood in his eyes

To those two goldfish between the depths of his two wells

I looked and I could not stop crying

To him, which means distance, which is the end of patience

To his laughter that is forced

I looked and I could not stop crying

Safe from that night of terror, safe from all this distance

From this breath in death, the living torment to the grave

No way back and forth, more pain than before

To those two rural eyes

I looked and I could not stop crying

To the leg and the wear of the saw, to his scream to the bottom of the valley

To the death of bit by bit

I looked and I could not stop crying

He saw her with white face and hair, tears and blur

To the course of his hope

I looked and I could not stop crying

Safe from that night of terror, safe from all this distance

From this breath in death, the living torment to the grave

No way back and forth, more pain than before

To those two rural eyes

I looked and I could not stop crying