Ulice Nienawiści - Frontside

Codzień, codzień ulicą w dół

Oczy szybko błąkają się po ścianach

Odwracam głowę gdy pęka szkło

Kocham te miejsca ich dźwięk

To moja, krwawa czerwień ceglanych murów

W kontraście z błękitem mundurów

Śmiejąc im się w twarz zaczynam widzieć

Nie lękam się miejsca i słów

Czuję się odprężony i silny bo wiem

Na co stać to miejsce i na co stać mnie

Moja specjalność to dzikie kłopoty

Zgrabne tyłeczki wpatrzone w niebo

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie

Razem z ulicą tworzymy rodzinę

Stalowy pręt mocno ściskam w dłoni

O każdy dzień znów muszę się bić

Ulica jest zbyt piękna żeby zginąć

Co druga brama skazana na śmierć

Dzieciaki dla których piłka jest matką

Nadejdzie czas gdy wypróbują broń

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie!

Everyday, every day down the street

Eyes quickly wander the walls

I turn my head as the glass breaks

I love these places, their sound

This is my bloody red brick wall

In contrast to the blue of the uniforms

Laughing in their face I begin to see

I am not afraid of the place and the words

I feel relaxed and strong because I know

What can this place do and what can I do

Wild trouble is my specialty

Shapely butts staring at the sky

I am not afraid

Cause I know

What can I do

Together with the street, we create a family

I grasp the steel rod tightly in my hand

I have to fight again for each day

The street is too beautiful to die

Every second gate is doomed to death

Kids for whom the ball is the mother

The time will come when they try the weapons

I am not afraid

Cause I know

What can I do!