Onschuld - Frank Boeijen

Ik denk aan die tijd van idealen

Aan die tijd waarin alles kon

toen de wereld nog verdeeld was

In oost en west

Het was zo duidelijk wie goed was

En zo duidelijk wie slechte

Maar nu de waarheid aan het licht komt

Er bestaat geen goed of slecht

Dan weet ik wat het is Dan dringt het tot me door

Het is niet de wereld

Maar ik die de onschuld verloor

Wanneer wanneer kwam dat moment

Wanneer vond dat plaats

Wanneer ben ik onderweg

Ik geloofde in waarheid

Ik geloofde in heldendom

Ik geloofde in vriendschap

En dacht dat eerlijkheid bestond

Maar natuurlijk ik leefde in dromen

Ik wou dat ik dat nog kon

Soms heel even als ik naar jou kijk

Zie ik dat het ooit bestond

Dan weet ik wat het is Dan dringt het tot me door

Het zijn niet de anderen

Maar ik die de onschuld verloor

Wanneer wanneer kwam dat moment

Wanneer vond dat plaats

Wanneer ben ik onderweg

de onschuld kwijtgeraakt

Was het de mislukking

Na een succes

Of het verraad van ee ngoede vriend

Waren het de nachten van slapeloosheid

Na de dag dat jij mij verliet

Was het de vlucht in roekeloosheid

En in alles wat verboden is Nee, het was de aanblik op die morgen

In de spiegel, mijn gezicht

Toen toen wist ik wat het was

Toen drong het tot me door

Dat ik door de jaren heen

Zo onschuldig ben geweest

Zolang zolang bleek ik een kind

En het komt nog vaakterug

Maar over het algemeen

Verliest de onschuld haar geduld

Toen toen op dat moment

Was er geen weg terug

Want door de jaren heen

Verandert onschuld in schuld

Want door de jaren heen

Verandert onschuld in schuld

I think of that time of ideals

To that time when anything was possible

when the world was still divided

In East and West

It was so clear who was good

And so clear who bad

But now the truth is coming to light

There is no good or bad

Then I know what it is Then it dawns on me 

It's not the world

But I who lost innocence

When when did that moment come

When did that take place

When am I on my way

I believed in truth

I believed in heroism

I believed in friendship

And thought that honesty existed

But of course I lived in dreams

I wish I still could

Sometimes for a moment when I look at you

I see it once existed

Then I know what it is Then it dawns on me 

It's not the others

But I who lost innocence

When when did that moment come

When did that take place

When am I on my way

lost innocence

Was it the failure

After a success

Or the betrayal of a good friend

Were they the nights of insomnia

After the day you left me

Was it the flight into recklessness

And in everything that is forbidden No, it was the sight of that morning

In the mirror, my face

Then then I knew what it was

Then it dawned on me

That I throughout the years

Been so innocent

As long as I turned out to be a child

And it often comes back

But in general

Innocence loses its temper

Then then at that moment

Was there no way back

Because through the years

Turns innocence into guilt

Because through the years

Turns innocence into guilt