Aphrodite - Frank Boeijen

Sommigen zeggen dat liefde een leugen is

Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren

Sommigen zeggen dat haat de waarheid is

Jammer voor hen maar die zijn verloren

En ik weet niet goed bij wie ik hoor

Ik loop er maar wat tussendoor

Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Het kan zijn dat liefde een vermomming is

En dat alles een schaduw is van de werkelijkheid

Het kan zijn dat vriendschap een excuus is

Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid

En ik weet niet goed wat ik denken moet

Vrienden genoeg zelfs in overvloed

Ik zeg dit met een trillende stem

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

In elke voorbijganger schuilt een vriend

Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar

Is het de angst voor bezit of voor verlies

Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar

Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben

Want weet je dat ik vertrouwen in je heb

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Je weet ik ben een man van weinig woorden

Als het gaat over het diepste van de ziel

Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde

Viel die angst zo maar in het niet

En hier staan we dan aan de kust van de zee

Daar heb je het schip en het neemt ons mee

Misschien brengt het geluk misschien doet het pijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

En er geen middelen meer voor nodig zijn

Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan

Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan

Dan leven we voort als een oude legende

Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald

En ik hoop dat degene die de verteller is

Eindelijk ziet wie hij werkelijk is

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Some say love is a lie

That Aphrodite was not born of the sea

Some say that hate is the truth

Too bad for them but they are lost

And I don't really know who I belong to

I walk just a bit in between

It is better that I don't know myself that well

Now that I finally see who you really are

It may be that love is a disguise

And that everything is a shadow of reality

Friendship may be an excuse

In order not to lose yourself in loneliness

And I don't really know what to think

Friends enough even in abundance

I say this with a trembling voice

Now that I finally see who you really are

There is a friend in every passerby

When are we so estranged from each other

Is it the fear of possession or of loss

Maybe that's why we are so afraid of each other

I could say I have everything

I could say that I am not lost

Because you know that I have faith in you

Now that I finally see who you really are

You know I am a man of few words

When it comes to the depths of the soul

But since the day you pierced my heart

That fear just didn't sink in

And here we are on the coast of the sea

There you have the ship and it's taking us

Maybe it brings happiness maybe it hurts

When we finally see who we really are

When we finally see who we really are

And there no more resources are required

No matter, no spirit, nothing of earthly existence

But lost forever in the unknown

Then we live on as an old legend

Which is told at the table in the evening

And I hope that whoever is the narrator

Finally sees who he really is

When we finally see who we really are