Fer - Feridun Düzağaç

Hayallerin verandası

Kayan yıldızlarla dolu

Bir tepede oturmuştum

Zamanı durdurmuş kadar mesuttum

Zamanı durdurmuş kadar

Kahveler damla sakızlı

Fallarda hep düğün duvak

Hiçbir şey geri gelmiyor

Oturup arkasından ağlayarak

Oturup arkasından

Rüzgârım güllerini tümden

O yaşlı bağları kökünden

Beni de düşümün en ince yerinden kırmışlar

Çünkü senin gözlerinin ferinden çalmışlar

Çünkü senin gözlerinin ferinden

Şu vadinin ortasında

Zeytin ağaçları vardı

Gölgesinde hatıralar

Gecelerin sahiplerini arardı yıldızlarla

Bense gizli gizli senin

Yollarını gözlerdim

Sanki bana çok âşıktın

Ve sanki o eski taş kaldırımların bana çıkardı

Kargaların çığlıklarından

Poyrazın ıslıklarından

Beni de düşümün en ince yerinden kırmışlar

Çünkü senin gözlerinin ferinden çalmışlar

Çünkü senin gözlerinin ferinden çalmışlar

Rüzgârım güllerini tümden

O yaşlı bağları kökünden

Beni de düşümün en ince yerinden kırmışlar

Çünkü senin gözlerinin ferinden çalmışlar

Çünkü senin gözlerinin ferinden