Dzikość - Enson

Mamy momenty kiedy pragniemy zabić

Bo kochamy bliźniego jak siebie samego jak Magik

Nienawidzę ludzi bo nauczyli mnie nienawiści

Nie ufam nikomu, to sztuka walki bycia nienaiwnym

To moja wojna, nie ma innych

Ja kontra wygłodniałe owce, niemal wilki

Samotny, do granic niewidzialności

Tak się umiera od pragnienia bycia wolnym

Oni mieli pokazywać jak się lata, jednak

Pokazali świat z lotu ptaka sępa

Zmieniali się z wiekiem, no a my

Pewnie poznamy ich dopiero pod nim

Zmieniali się z wiekiem, no a my

Pewnie poznamy ich dopiero pod nim

Palę mosty jak Terry, ale to nie problem

Od kiedy idę jak Mojżesz

Dzikość

Kreatury potykają o języki się

Dzikość

Oby tylko nigdy nie dogoniły mnie

Te białe punkty wam będą niemiłe po piach

Kapie na buty ślina, która płynie po kłach

Ile to lat gniewu i furii wygina kark

W pogodni za odorem papieru, którym oddycha świat

Tu dalej jak nie tu

Ręka ręki nie myje a podaje dalej brud

Dane nam życie to cube, jakby

Rzuć rękawice, by zobaczyć jakie ma pułapki

Z nieba nie pada banknot

Ale ludzie, którym brak go

Daj takiemu jeden powód by choć mrugnął okiem ze zgniecionego dachu samochodu

Tu łapy wyginają pręty klatek

But popycha pod nie wypłatę

Dla nich pieniądze są tylko środkiem

Na tarczy ich potrzeb

Dzikość

Kreatury potykają o języki się

Dzikość

Oby tylko nigdy nie dogoniły mnie