Motevaghef - Dariush

وقتی به سفر رفتی دریای غزل خشکید

باغ قصه پر پر شد آسمان فرو بارید

وقتی به سفر رفتی

وقتی به سفر رفتی گریه عادتِ شب شد

هر پنجره ظلمت شد غم حکایت شب شد

وقتی به سفر رفتی

دنیا متوقف شد وقتی که سفر کردی

هر لحظه و در هر جا من منتظرم اما شاید که تو برگردی

وقتی که تو برگردی خانه میشود بیدار

گل میکند از دیدار خارِ سرِ هر دیوار

وقتی که تو برگردی اي عزیزِ بی تکرار

من جوانه خواهم زد میرسد بهار انگار

وقتی که تو برگردی

وقتی که تو برگردی جانِ تازه میگیرم

بیهوده نمیمانم بیهوده نمیمیرم

وقتی که تو برگردی وقتی که تو برگردی

وقتی که تو برگردی جانِ تازه میگیرم

بیهوده نمیمانم بیهوده نمیمیرم

وقتی که تو برگردی

دنیا متوقف شد وقتی که سفر کردی

هر لحظه و در هر جا من منتظرم اما شاید که تو برگردی

When you traveled, the sea of ​​lyricism dried up

The story garden was full and the sky fell

When you went on a trip

Crying became a habit at night when you traveled

Every window became dark, the sorrow became the story of the night

When you went on a trip

The world stopped when you traveled

I'm waiting anytime, anywhere, but maybe you'll be back

Wake up when you get home

It blooms from the thorn in the side of every wall

When you come back, you unique darling

I will sprout, spring is coming

When you come back

When you return, I will receive new life

I do not live in vain I do not die in vain

When you come back When you come back

When you return, I will receive new life

I do not live in vain I do not die in vain

When you come back

The world stopped when you traveled

I'm waiting anytime, anywhere, but maybe you'll be back