Breekpunt - ABN

We kunnen niet terug, na what jij me hebt verweten

Onderweg naar het nieuwe oude wonden opengereten

Ik moet gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen

Mijn tong dik en lang, kon iemand mijn stilte maar vertalen

Rustig ademhalen, ik zit te happen naar lucht

Mijn longtakken zijn geplugd, met zenuwpijn bevrucht

Het ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom

Van de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon

De koning op zijn troon in zijn verlaten fort

Ik had geen honger naar verwijten, toch kreeg ik het op mijn bord

Heel mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid

What was niet meer is, what de rest is eerbaarheid

Ik sta te trillen op mijn benen, maar blijf rechtstaan

En ruil al je leugens voor een lach en een traan

Dat het zo mis had kunnen gaan dat voelde we al weken

Op het punt dat niemand buigt kan liefde heel snel breken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Ik zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven

Want ik hoor je woorden wel, maar ik kan ze niet geloven

Op je lippen is de waarheid n maal te veel uitgeschoven

Onmacht grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven

Dat we elkaar niet meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken

Soms is het beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken

Glazuur staat op barsten, want ik bijt het hardste

Op mijn tanden;

zie nu zwaar overbelaste

Contrasten op het scherpst van de snee gedreven

Zonder medeleven, het ingewreven en afgeschreven

What je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven

Van ons sprookjeskasteel is alleen een rune overgebleven

Waar liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen

En haat en demonen zichzelf tot keizer kronen

Leeggebloede inktpatronen door je angel leeg gestoken

Twee zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Toen we vast zaten, had ik je moeten laten haten

In plaats van te praten, zinnen explodeerde als granaten

Woorden vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelgaten

De veelvraten, die ik op je ziel had losgelaten

Aten en vraten aan al je ledematen

Het verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten

Als zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten

Ik wou boter bij de vis, kreeg minarine bij de graten

Verlaten hoeken zijn de echo van ons getier

Bevroren tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier

Mijn allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier

Met een paar rukken, beet je stukken uit mijn hartspier

Laat het je smaken, laat het kraken tussen je kaken

Moordzaken doodmaken!

De botten kraken, de dolken staken

Je zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken

Gebroken op het breekpunt waar mijn woorden onstaken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

We can't go back after what you accused me of

On the way to the new old wounds torn open

I have to sweat out feelings through frozen tear ducts

My tongue thick and long, if only someone could translate my silence

Take a deep breath, I'm gasping for air

My lung branches are plugged, fertilized with nerve pain

The rhythm of my sighs, the regularity of a metronome

From the roses you received from me, you braided a crown of thorns

The king on his throne in his abandoned fortress

I was not hungry for reproaches, yet I got it on my plate

All my world collapsed, I float around in loneliness

What was no longer is, what the rest is

My legs are trembling, but I keep standing

And exchange all your lies for a smile and a tear

We had been feeling for weeks that things could have gone so wrong

When no one bends, love can break very quickly

Breakpoint!

Bending or breaking

What one does not request will ignite sooner or later

Breakpoint!

Bending or breaking

Silences because the right words are missing

Breakpoint!

Bending or breaking

I carry the memory of you like a scar

Breakpoint!

Bending or breaking

I took your love on the back, little did I know it was going to sting

I should praise you, numb my doubt and fear

For I do hear your words, but I cannot believe them

On your lips, the truth has been extended n times too much

Impotence is spreading around me if only someone could promise me

That we would no longer oppose, brand and restrict each other

Sometimes it is better to loosen up than to deal with even more pain

Enamel is about to crack, because I bite the hardest

On my teeth;

see now heavily overloaded

Contrasts driven to the cutting edge

Without sympathy, rubbed it and written it off

What you said stuck, made me shiver and tremble

Only a rune remains of our fairytale castle

Where love doesn't want to live, no more dreams come true

And hate and demons crown themselves Emperor

Empty ink cartridges emptied by your angel

Two sacks of flesh and bones have broken at the breaking point

Breakpoint!

Bending or breaking

What one does not request will ignite sooner or later

Breakpoint!

Bending or breaking

Silences because the right words are missing

Breakpoint!

Bending or breaking

I carry the memory of you like a scar

Breakpoint!

Bending or breaking

I took your love on the back, little did I know it was going to sting

When we were stuck, I should have let you hate

Instead of talking, sentences exploded like grenades

Words fell like soldiers, bled out, full of bullet holes

The gluttons I had unleashed on your soul

Ate and ate at all your limbs

The past we forgot began to smell again

Like acid in your eyes, that stench was in your nostrils

I wanted butter with the fish, got minarine with the bones

Desolate corners are the echo of our clamor

I scrape frozen tears with a handkerchief made of sandpaper

My dearest enemy, my dearest predator

With a few jerks, you bit pieces out of my heart muscle

Let it taste you, let it crack between your jaws

Killing homicides!

The bones crack, the daggers strike

You will never wake up, in your blooded sheet

Broken at the breaking point where my words burst

Breakpoint!

Bending or breaking

What one does not request will ignite sooner or later

Breakpoint!

Bending or breaking

Silences because the right words are missing

Breakpoint!

Bending or breaking

I carry the memory of you like a scar

Breakpoint!

Bending or breaking

I took your love on the back, little did I know it was going to sting